رنگ های رفته ی دنيا

از این پس لطفا به نشانی جدید بنده:

http://garousabdolmalekian.blogfa.com

رجوع کنید

بر سیم های برق

و امروز آنقدر شفافیم

که قاتلان درونمان پیداست

و دریای شهرمان

چنان خسته است

که عنکبوت

بر موج هایش تار می بندد

کاش

کسی این مارها را عصا کند

و کاش آنکه استخوان هایم را می لیسید

شعرهایم را از بر نبود

***

زنبورها را مجبور کرده ایم

از گل های سمی عسل بیاورند

و گنجشکی که سال ها

بر سیم برق نشسته

از شاخه درخت می ترسد

با من بگو چگونه بخندم؟

وقتی که دور لب هایم را

                  مین گذاری کرده اند

***

ما

کاشفان کوچه های بن بستیم

حرف های خسته ای داریم

این بار

پیامبری بفرست

که تنها گوش کند.

چند شعر کوتاه

1

پرواز هم دیگر

رویای آن پرنده نبود

دانه دانه

پرهایش را چید

تا بر این بالِش

خواب دیگری ببیند

2

به شانه ام زدی

که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای !؟

تکاندن  برف

از شانه های آدم برفی؟

3

لب هات

بمبارانِ شیمیایی بود

و سال ها بعد

علائمش در من پیدا شد

4

دریای بزرگِ دور

یا گودال کوچک آب

فرقی نمی کند

زلال که باشی

آسمان در توست

5

دستانِ من نمی توانند

نه نمی توانند

هرگز این سیب را

عادلانه قسمت کنند

تو

به سهم خود فکر می کنی

من به سهم تو

مِه در اتاق

از تو تنها حلقه ای طلایی و

از من

نانی که به خانه آورده ام پیداست

مِه در اتاقمان بیشتر شده

بارها به اشتباه

لب هایم را بر دیوار گذاشته ام

بوسه های هدر رفته

آواز آن قناریِ غمگین است

که در بزرگراه می خواند

یا عطر موهای توست

در شب های سرما خوردگی

مه در اتاقمان بیشتر شده

پرتقالی که پوست می کنی

انگشت های من است

و از آبی که می خورم

صدای گریه می آید

***

و انگار من و تو

قایم باشکی هستیم

من در اتاق پنهان می شوم

تو چشم می گذاری و